ວິທີເລືອກແມ່ນປ່ຽນໄຟຟ້າທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້

ຫນ້າທີ່ຂອງໝວດຈູດເລີ່ມຕົ້ນ – ໜ້າທີ່ຫຼັກ ແລະ ອິດທິພົນຕໍ່ເຄື່ອງຈັກ

ວິທີທີ່ໝວດຈູດເລີ່ມຕົ້ນຄວບຄຸມເວລາການຈູດແລະການປ່ອຍໄຟຟ້າຈາກຂດລວມຢ່າງຖືກຕ້ອງ

ມອດູນຈຸດລຸກເຮັດຫນ້າທີ່ຄືກັບສ່ວນກາງຂອງລະບົບຈຸດລຸກຂອງເຄື່ອງຈັກ, ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວຈະປ່ຽນຈຸດເຄື່ອງຈັກທີ່ເປັນໄປໄດ້ເກົ່າໆ ດ້ວຍສິ່ງທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ມີຄວາມຖືກຕ້ອງຢ່າງເປັນເອເລັກໂຕຣນິກ. ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ນີ້ແມ່ນຄ່ອນຂ້າງງ່າຍດາຍ: ເມື່ອມອດູນເລີ່ມເຮັດວຽກ, ມັນຈະຕັດການໄຫຼຂອງໄຟຟ້າຜ່ານສ່ວນທີ່ເອີ້ນວ່າ 'ການພັນເບື້ອງຕົ້ນ' ຂອງຂດລວມຈຸດລຸກ. ດຽວນີ້, ເມື່ອສັນຍານມາຈາກເซັນເຊີ ຕຳແໜ່ງເຄື່ອງຈັກ (crankshaft position sensors), ມອດູນຈະປ່ຽນສະຖານະຂອງ transistor ຢ່າງໄວວ່າງ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ສະຫຼາບແມ່ເຫຼັກທີ່ຢູ່ອ້ອມໆຂອງຂດລວມຫຼຸດລົງຢ່າງທັນທີ. ສິ່ງນີ້ຈະສ້າງຄວາມຕ້ານທາງໄຟຟ້າທີ່ສູງຫຼາຍໃນການພັນເບື້ອງທີສອງ, ເຖິງຂະໜາດ 45,000 ວອນ. ຜົນທີ່ໄດ້? ປະລາກົດເປັນແສງໄຟທີ່ມີອຳນາດສູງ ແລະ ມີເວລາທີ່ຖືກຕ້ອງຢ່າງເປັນພິເສດ, ພາຍໃນເຖິງ 0.1 ອົງສາເທື່ອດຽວເທື່ອ ຂື້ນກັບຕຳແໜ່ງຂອງເຄື່ອງຈັກໃນເວລານັ້ນໆ. ການຄຳນວນເວລາທີ່ຖືກຕ້ອງນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ປະສິດທິພາບທັງໝົດດີຂຶ້ນ, ບັນລຸການບັນທຸກນ້ຳມັນທີ່ດີຂຶ້ນ, ແລະ ຍັງຢູ່ໃນຂອບເຂດມາດຕະຖານການປ່ອຍອາຍເສຍອີກດ້ວຍ.

ເປັນຫຍັງລະບົບຈັດການເຄື່ອງຈັກທີ່ທັນສະໄໝຈຶ່ງອີງໃສ່ປະສິດທິພາບຂອງໝາກໄຟທີ່ແຂງແຮງ

ເຄື່ອງຈັກໃນມື້ນີ້ບໍ່ສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງໂດຍບໍ່ມີແຕ່ມ໋ອດູນການຈຸດລຸກ (ignition modules) ທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ເຮັດວຽກຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ. ມ໋ອດູນເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນການຈັດການເຕັກນິກການເຜົາໄຟທີ່ສັບສົນ ເຊັ່ນ: ລະບົບການສູບເຂົ້າເຄື່ອງຢ່າງເປັນທຳ (direct fuel injection systems) ແລະ ຕູບີໂຊ (turbochargers) ເຊິ່ງສາມາດສ້າງຄວາມກົດດັນໃນສູບໄດ້ເຖິງ 2,500 ປອນດ໌ຕໍ່ສາມຫຼ່ຽມນິ້ວ (pounds per square inch). ເມື່ອເວລາທີ່ເກີດປະລຸດ (sparks) ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ພວກເຮົາຈະເຫັນບັນຫາຕ່າງໆ ເລີ່ມຈາກການລຸກເຜົາທີ່ບໍ່ສົມໝຳເທົ່າທີ່ຄວນ (misfires) ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮູ້ສຶກບໍ່ສະດວກ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເຖິງຂັ້ນເກີດການລຸກເຜົາກ່ອນເວລາ (pre-ignition events) ທີ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຕົວກະຕຸ້ນທີ່ມີລາຄາແພງ (catalytic converters). ສ່ວນທີ່ເປັນ 'ສະໝອງ' ຂອງເຄື່ອງຈັກ ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ ECU (Engine Control Unit) ຈະປະມວນຜົນຕົວແປການເຮັດວຽກທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍກວ່າ 100 ຢ່າງ ໃນແຕ່ລະວິນາທີ. ຂໍ້ມູນທັງໝົດນີ້ຈະຜ່ານລະບົບຈຸດລຸກ (ignition system) ເພື່ອໃຫ້ມັນສາມາດຈັດການເລື່ອງຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ການປັບປຸງປະສິດທິພາບການໃຊ້ນ້ຳມັນ, ການປັບເວລາການເປີດ-ປິດວາວ (valve timing) ໃຫ້ເໝາະສົມ, ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະປິດການເຮັດວຽກຂອງສູບບາງຕົວເມື່ອເປັນໄປໄດ້. ແລ້ວຫຍັງເຮັດໃຫ້ລະບົບທັງໝົດນີ້ເຮັດວຽກໄດ້? ສ່ວນປະກອບຕ່າງໆ ຈະຕ້ອງສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ໃນສະພາບການທີ່ຮຸນແຮງຢູ່ພາຍໃຕ້ຝາປິດເຄື່ອງຈັກ (under hood conditions) ໂດຍທີ່ອຸນຫະພູມມັກຈະສູງເຖິງເກີນ 300 ອົງສາຟາເຮນໄຮດ (Fahrenheit). ຖ້າຜູ້ຜະລິດບໍ່ໄດ້ອອກແບບໃຫ້ສ່ວນປະກອບເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ຄວາມຮ້ອນ (thermal resilience) ຢ່າງເໝາະສົມ, ຄຸນສົມບັດທີ່ທັນສະໄໝຂອງເຄື່ອງຈັກເຫຼົ່ານີ້ຈະເລີ່ມເສຍຫາຍ ຫຼື ບໍ່ສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ເລີຍ ກ່ອນທີ່ຈະເຖິງເວລາທີ່ຄວນ.

ປັດໄຈການອອກແບບທີ່ສຳຄັນທີ່ກຳນົດຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ຂອງໝາກໄຟ

ການຈັດການອຸນຫະພູມ, ການປ້ອງກັນວົງຈອນ, ແລະ MOSFET ຂອງອຸປະກອນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ

ມີສາມປັດໄຈທີ່ສຳຄັນເປັນຫຼັກທີ່ກຳນົດວ່າແຕ່ລະໆອດູນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ (ignition module) ມີຄວາມໝັ້ນຄົງແລະຍາວນານປານໃດ. ອັນດັບທຳອິດແມ່ນການຈັດການຄວາມຮ້ອນ (thermal management), ເຊິ່ງປະກອບດ້ວຍສິ່ງຕ່າງໆເຊັ່ນ: ການຕິດຕັ້ງເຄື່ອງຖ່າຍຄວາມຮ້ອນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ (bonded heat sinks) ຮ່ວມກັບວັດສະດຸທີ່ເປັນຕົວແທນໃນການຖ່າຍຄວາມຮ້ອນທີ່ມີຄວາມນຳຄວາມຮ້ອນສູງ (high conductivity thermal interface materials) ທີ່ພວກເຮົາທຸກຄົນຮູ້ຈັກ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍຄວບຄຸມອຸນຫະພູມພາຍໃນໃຫ້ຢູ່ໃນເກນທີ່ປອດໄພ ແລະບໍ່ເກີນ 105 ອົງສາເຊີເລິຍດ (Celsius) ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເຮັດວຽກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ອັນດັບທີສອງແມ່ນການປ້ອງກັນວົງຈອນ (circuit protection). ມໍດູນເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງມີການປ້ອງກັນຫຼາຍຊັ້ນ, ລວມທັງອຸປະກອນການກັນໄຟຟ້າຊົ່ວຄາວ (transient voltage suppressors) ແລະ ຕົວຕ້ານທີ່ຈຳກັດການໄຫຼຂອງແຜ່ນໄຟຟ້າ (current limiting resistors) ເຊິ່ງເຮັດໜ້າທີ່ປ້ອງກັນຄວາມຜັນແປນຂອງຄ່າໄຟຟ້າທີ່ອາດຈະເກີນ 40 ກິໂລໂvolt ຈາກການປ່ອຍໄຟຟ້າຂອງຂດລວມ (coil discharges). ອັນດັບທີສາມ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າໝາຍຄວາມສຳຄັນນ້ອຍກວ່າ ແມ່ນ MOSFETs ຊັ້ນຄຸນນະພາບສຳລັບອຸດສາຫະກຳຍານຍົນ (automotive grade MOSFETs) ເອງ. ສ່ວນປະກອບເຫຼົ່ານີ້ສາມາດຈັດການກັບການໄຫຼຂອງແຜ່ນໄຟຟ້າໃນການປ່ຽນສະຖານະ (switching currents) ປະມານ 7 ອັມແປີ (amps) ແລະ ມີອາຍຸການໃຊ້ງານໄດ້ຫຼາຍກວ່າ 100,000 ວົງຈອນໂດຍບໍ່ເກີດຄວາມລົ້ມເຫຼວ, ພ້ອມທັງມີຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ບັນຫາການເຮັດວຽກທີ່ບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມຄວາມຮ້ອນໄດ້ (thermal runaway problems) ທີ່ມັກເກີດຂຶ້ນກັບສ່ວນປະກອບທີ່ມີຄຸນນະພາບຕ່ຳກວ່າທີ່ຜະລິດສຳລັບຜູ້ບໍລິໂພກ. ແລະກ່ອນທີ່ໃຜຈະເກີດຄວາມຕື່ນເຕັ້ນເກີນໄປກັບຂໍ້ມູນເທື່ອລະອອນ (specs on paper), ສ່ວນປະກອບທີ່ສຳຄັນທຸກຊິ້ນຈະຕ້ອງຜ່ານການທົດສອບ SAE J2223 ກ່ຽວກັບຄວາມເຄີຍຊົງຄວາມຮ້ອນ (thermal shock testing) ໂດຍຕ້ອງຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມຢ່າງຮຸນແຮງຊ້ຳໆກັນຈາກ -40 ອົງສາ ເຖິງ 150 ອົງສາເຊີເລິຍດ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ມໍດູນທີ່ດີແຕກຕ່າງຈາກມໍດູນທີ່ລົ້ມເຫຼວໃນສະພາບການຈິງ.

ຄວາມເຂັ້ມງວດໃນການອອກແບບໂມດູນຈຸດລຸກເຜົາຂອງຜູ້ຜະລິດຕົ້ນສະຫຼາດ (OEM) ແລະ ຜູ້ຜະລິດທີ່ບໍ່ແມ່ນຕົ້ນສະຫຼາດ (aftermarket): ວັດຖຸ, ການທົດສອບ ແລະ ການຢືນຢັນ

ມອດູນຜູ້ຜະລິດອຸປະກອນຕົ້ນສະບັບ (OEM) ຜ່ານການທົດສອບຢ່າງເຂັ້ມງວດເຖິງຫຼາຍກວ່າ 500 ຊົ່ວໂມງ ລວມທັງການທົດສອບຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການສັ່ນສະເທືອນ, ການສຳຫຼັບຄວາມຊື້ນ, ການກັດກຣ່ອນຈາກຝົ່ງເກືອຕາມມາດຕະຖານ SAE J1455, ແລະ ການທົດສອບຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ດ້ານໄຟຟ້າແມ່ເຫຼັກ. ເຫ these ການທົດສອບເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນບໍ່ມີໃນສ່ວນຫຼາຍຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ຜະລິດຂຶ້ນມາໃຫ້ຕິດຕັ້ງເພີ່ມເຕີມ. ບາງຍີ່ຫໍ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ຜະລິດຂຶ້ນມາໃຫ້ຕິດຕັ້ງເພີ່ມເຕີມທີ່ມີຄຸນນະພາບດີກວ່ານັ້ນ ອາດຈະໃຊ້ການຫຸ້ມດ້ວຍ epoxy ສຳລັບວົງຈອນຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ກໍຍັງມີປະມານສີ່ໃນຫ້າຍີ່ຫໍ້ທີ່ຂ້າມການທົດສອບການກັດກຣ່ອນຈາກຝົ່ງເກືອຢ່າງສຳຄັນນີ້ໄປທັງໝົດ. ຊິ້ນສ່ວນ OEM ທີ່ຖືກຕ້ອງຈະມາພ້ອມກັບຂາຕໍ່ທີ່ປູກດ້ວຍເງິນຄຳ ແລະ ພື້ນຖານທີ່ເຮັດຈາກເຊລາມິກ. ຕົວເລືອກທີ່ຖືກກວ່ານັ້ນມັກຈະໃຊ້ອາລູມິເນີ້ມທີ່ມີແນວໂນ້ມຈະກັດກຣ່ອນໄດ້ໄວຂຶ້ນປະມານສາມເທົ່າເມື່ອສຳຫຼັບກັບຄວາມຊື້ນ. ເມື່ອບໍລິສັດດຳເນີນການທົດສອບອາຍຸການໃນສະພາບການທີ່ເຄັ່ງຕຶງເຖິງ 150% ຂອງສະພາບການໃຊ້ງານປົກກະຕິ, ພວກເຂົາຈະສາມາດເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ມອດູນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງສຸດມັກຈະຮັກສາອັດຕາຄວາມລົ້ມເຫຼວໄວ້ຕ່ຳກວ່າ 2% ຫຼັງຈາກໃຊ້ງານໄດ້ສອງປີ, ໃນຂະນະທີ່ຕົວເລືອກທີ່ຖືກກວ່າມັກຈະສະແດງອັດຕາຄວາມລົ້ມເຫຼວທີ່ສູງຂຶ້ນ 30% ໃນສະພາບການໃຊ້ງານຈິງ.

ສັນຍານຂອງຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນຊີວິດຈິງ – ການວິເຄາະບັນຫາຂອງໝາກໄຟຟ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ

ການລົ້ມເຫຼວທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນຄັ້ງຄາວ, ການເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຍາກ, ແລະ ການລົ້ມເຫຼວທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ແສງສັນຍາເຕືອນເຄື່ອງຈັກເປີດ

ເມື່ອໆ ເຄື່ອງປ່ຽນໄຟ (ignition modules) ເລີ່ມເສື່ອມ, ມັນມັກຈະເກີດບັນຫາທີ່ເຮັດໃຫ້ຍາກທີ່ຈະຈັບໄດ້ ແລະ ມັກຈະລົ້ນຜ່ານເຄື່ອງສະແກນ OBD-II ທີ່ໃຊ້ງານປົກກະຕິໄດ້ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ໃນເວລາສ່ວນຫຼາຍ. ລົດອາດຈະເຮັດວຽກບໍ່ເຂົ້າຈັງຫວະເວລາເລີ່ມເຄື່ອນໄປ ຫຼື ເຮັດວຽກບໍ່ເຂົ້າຈັງຫວະເວລາຢູ່ໃນສະຖານະນິ້ງ (idle), ໂດຍເປີດເປັນພິເສດຫຼັງຈາກທີ່ຈອດຢູ່ໃນແສງຕາເວັນເປັນເວລາດົນໆ ເນື່ອງຈາກສ່ວນປະກອບເຊມີຄອນດັກເຕີ (semiconductor) ຢູ່ໃນນັ້ນເລີ່ມເຮັດວຽກບໍ່ຖືກຕ້ອງເມື່ອຮ້ອນ. ການເລີ່ມເຄື່ອງກໍເປັນໄປຢາກຫຼາຍຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ ເນື່ອງຈາກສັນຍານອ່ອນລົງ ຫຼື ມາຊ້າ, ສົ່ງຜົນໃຫ້ເຄື່ອງຈັກຕ້ອງເລີ່ມເຄື່ອນເປັນເວລາດົນນານກ່ອນທີ່ຈະເລີ່ມເຄື່ອນໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນຫານີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຮູ້ສຶກເຄີຍຍາກແມ່ນວ່າບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ລະບົບ OBD ຈະຮູ້ເຖິງມັນເລີຍ, ສິ່ງນີ້ໝາຍຄວາມວ່າບໍ່ມີລະຫັດ (code) ໃດໆຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນໜ່ວຍຄວາມຈຳ ແລະ ແສງເຕືອນ 'check engine' ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຮູ້ສຶກເຄີຍຍາກກໍຈະບໍ່ສົ່ງສັນຍານເລີຍ. ຖ້າເກີດບັນຫາກັບ coil packs ປົກກະຕິ ຫຼື ປະກອບຈຸດລຸກ (spark plugs) ທີ່ບໍ່ດີ, ມັນຈະສ້າງລະຫັດ P0300 ຢ່າງເຊື່ອຖືໄດ້, ແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ເກີດບັນຫາກັບ ignition module, ຊ່າງເຕັກນິກຈະຕ້ອງເຂົ້າໄປທົດສອບດ້ວຍຕົວເອງ. ພວກເຂົາອາດຈະຕ້ອງເຊື່ອມຕໍ່ເຄື່ອງວັດແທກ oscilloscope ເພື່ອສັງເກດຮູບແບບສັນຍານທີ່ຜິດປົກກະຕິທີ່ປາກົດຢູ່ໃນໜ້າຈໍ, ຫຼື ອາດຈະທຳການທົດສອບດ້ວຍຄວາມຮ້ອນເພື່ອເຮັດໃຫ້ບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ເປີດເຜີຍຕົວເອງກ່ອນທີ່ຈະເສື່ອມສະຫຼາດຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ວິທີເລືອກໂມດູນຈຸດระເບີດທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບການນຳໃຊ້ຂອງທ່ານ

ການເລືອກເອົາໆ ເຄື່ອງປັບຈູນ ignition module ນີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນເພີຍງການຊອກຫາສິ່ງທີ່ເຂົ້າກັນໄດ້ເທົ່ານັ້ນ. ມັນຕ້ອງເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງກັບລະບົບຂອງລົດຂອງທ່ານ ນອກຈາກການເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະເຂົ້າກັນກັບຕົວເລກໃນເອກະສານເທົ່ານັ້ນ. ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການກວດສອບຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ຕາມເລກ VIN ຫຼື ເລກສ່ວນປະກອບ OEM ຂອງທ່ານກ່ອນ. ສິ່ງນີ້ຈະຊ່ວຍຫຼີກເວັ້ນບັນຫາຕ່າງໆໃນອະນາຄົດ ເຊັ່ນ: ລະບົບຄວບຄຸມເຄື່ອງຈັກ (ECM) ບໍ່ສາມາດສື່ສານກັບຕົວເອງໄດ້ ຫຼື ການຈັດເວລາເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິ. ຊອກຫາເຄື່ອງປັບຈູນທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອຮັບມືກັບຄວາມຮ້ອນໄດ້ດີ. ເຄື່ອງປັບຈູນທີ່ດີມັກຈະມີອຸປະກອນ MOSFET ທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງຕາມມາດຕະຖານ AEC-Q101 ແລະ ມີລະບົບປ້ອງກັນການເກີດຄວາມກົດດັນໄຟຟ້າສູງເຖິງ 40kV. ຄຸນລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍໃຫ້ເຄື່ອງປັບຈູນມີອາຍຸການໃຊ້ງານທີ່ຍາວນານຂຶ້ນ ເມື່ອຕັ້ງຢູ່ເທິງເຄື່ອງຈັກທີ່ຮ້ອນຈົນເຖິງຈຸດສູງສຸດ ແລະ ຮັບມືກັບການເກີດຄວາມກົດດັນໄຟຟ້າທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງທັນທີທັນໃດຈາກ coil. ຖ້າຜູ້ຂັບຂີ່ຂັບລົດເປີດເຕັມທີ່, ລາກຫຼາຍ, ຫຼື ຂັບໄປຕາມເສັ້ນທາງທີ່ບໍ່ມີທາງລ້ອມ, ພວກເຂົາຄວນກວດສອບຢ່າງເປັນທີ່ແນ່ຊັດວ່າເຄື່ອງປັບຈູນນີ້ສອດຄ່ອງກັບມາດຕະຖານ ISO 16750-2 ສຳລັບຄວາມເຄັ່ງຕຶງທາງໄຟຟ້າ ແລະ ຜ່ານການທົດສອບ SAE J2223 ສຳລັບການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມ. ການອ່ານບົດຊີ້ແນະການບໍລິການຈາກຜູ້ຜະລິດກໍຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນບັນຫາຕ່າງໆໃນອະນາຄົດໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ຕິດຢູ່ກັບລົດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນບໍ່ໄດ້ ເນື່ອງຈາກເຈົ້າຂອງກ່ອນໆໄດ້ຂ້າມເອກະສານເທັກນິກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບ transistor ທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍທີ່ຢູ່ໃນເຄື່ອງປັບຈູນ. ໃນທີ່ສຸດ, ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນວ່າເຄື່ອງປັບຈູນນີ້ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງເທົ່າໃດໃນສະພາບການໃຊ້ງານຈິງໃນເສັ້ນທາງ ແລະ ອຸນຫະພູມທີ່ເກີນຄວາມປົກກະຕິໃນການທົດສອບ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ອາຍຸການຮັບປະກັນທີ່ຍາວນານ ຫຼື ລາຄາຖືກທີ່ສຸດທີ່ເຄື່ອງຄິດໄລ່

ຄຳຖາມທີ່ຖາມບໍ່ຍາກ

ມີດສ່ວນປະກອບຈຸດລັດເຄື່ອງຍົນເຮັດຫຍັງ?

ສ່ວນປະກອບຈຸດລັດເຄື່ອງຍົນເຮັດໜ້າທີ່ເປັນສ່ວນກາງຂອງລະບົບຈຸດລັດເຄື່ອງຍົນ. ມັນຄວບຄຸມເວລາທີ່ແນ່ນອນຂອງເພິ່ງໄຟ ແລະ ການປ່ອຍໄຟຈາກຂດລວມ (coil discharge) ເພື່ອສ້າງຄວາມຕ້ານທີ່ສູງເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນເພິ່ງໄຟທີ່ມີອຳນາດສູງສຳລັບການເຜົາໄຟໃນເຄື່ອງຍົນ.

ທ່ານຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດວ່າສ່ວນປະກອບຈຸດລັດເຄື່ອງຍົນຂອງທ່ານກຳລັງເສື່ອມ?

ສັນຍານທີ່ບອກວ່າສ່ວນປະກອບຈຸດລັດເຄື່ອງຍົນກຳລັງເສື່ອມລວມມີ: ການເຜົາໄຟທີ່ບໍ່ເປັນປົກກະຕິ, ການເລີ່ມເຄື່ອງຍາກ, ແລະ ບັນຫາອື່ນໆທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ແສງສີເຕືອນ 'check engine' ສົ່ງສັນຍານ. ຕ້ອງໃຊ້ເຄື່ອງມືວິເຄາະເຊັ່ນ: ເຄື່ອງວັດແທກສັນຍານ (oscilloscopes) ເພື່ອຕິດຕາມບັນຫາເຫຼົ່ານີ້.

ປັດໄຈທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ຂອງສ່ວນປະກອບຈຸດລັດເຄື່ອງຍົນແມ່ນຫຍັງ?

ປັດໄຈທີ່ສຳຄັນລວມມີ: ການຄວບຄຸມອຸນຫະພູມ, ການປ້ອງກັນວົງຈອນ, ແລະ ການໃຊ້ MOSFET ທີ່ຜະລິດສຳລັບລົດ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຮັບປະກັນວ່າສ່ວນປະກອບຈຸດລັດເຄື່ອງຍົນຈະສາມາດຕ້ານທານສະພາບການທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ດຳເນີນການໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.